Ron
Wij gebruiken cookies

"Tiener wordt volwassen"

Het klinkt misschien wat afgezaagd, maar het is echt waar. Dit jaar als uitwisselingsstudent naar Tulsa in Oklahoma heeft van mij echt een volwassen persoon gemaakt.

Ik ging weg uit Nederland als Ronnie en kwam terug als Ron. 

Van te voren wordt je wel goed verteld dat je avontuurlijk moet zijn, open moet staan voor andere culturen, flexibel in de omgang etc. Natuurlijk begin je niet aan zo’n avontuur zonder daar over nagedacht te hebben, maar pas als je er echt bent, dan besef je wat dat allemaal betekent. Ja je moet plotseling zelf beslissingen nemen, jij bepaalt plotseling of je wel of niet mee wil doen. Plotseling sta je zelf met het stuur in handen. Wow, nooit beseft dat mijn ouders nog zoveel voor mij deden. Nu was ik dan in dat, wat ik dacht bekende grote land, bekend van alles wat ik op TV had gezien en gehoord. Nou dat klinkt allemaal prachtig en mooi, maar in werkelijkheid ziet het er toch net even anders uit. Zo liep ik de McDonalds in, loopt daar een vrouwtje van ik schat ruim tachtig de tafels af te nemen, dus ik vraag haar: “bent u nog niet met pensioen?” waarop zij antwoord “Pensioen, en wie gaat dat betalen dan?”. Dan besef je dat niet alles glamour is. Dat Amerika meer is dan wat je op TV ziet.

Je komt aan als een jongetje uit een land waarvan ze hier niet eens wisten dat het bestaat en waarvan zij dachten dat het een plaats was in Colorado of misschien ook wel een plaats in Europa. Maar echt een land, nee dat kon niet zo klein. Pas op het moment dat je aangeeft dat het het land is waar Hardwell, Afrojack en Tiësto vandaan komen beginnen ze je aan te kijken, met van die ogen, ja ja dat zijn toch echt wel Amerikanen? Niet dus. Het geeft maar aan welke barrières je over moet om jezelf een plek te veroveren. Ik moet eerlijk zeggen dat ik veel steun heb gehad aan mijn nieuwe broer, Jason. Hij nam me overal mee naar toe en liet me alles zien wat belangrijk was voor tieners in Amerika.

Vooral de eerste dag op school voelde ik me plotseling heel klein, ik kwam van een school in Nederland met 450 leerlingen. Hier waren dat er 2000. Allemaal kleren kasten van jongens die zo uit de sportschool leken gelopen. Dat kwam vooral door die stoere Jacks die ze dragen, want die maken je een stuk breder. Zo merkte ik, toen ik er ook een kreeg van mijn Gastouders. Brian en Jill zijn echt de beste gastouders die je je maar kan wensen. Zij werken beide als zelfstandigen en waren dus regelmatig thuis, waardoor de familie band heel sterk was. Brian was er altijd voor Jason geweest, maar Brian had het helaas te druk gekregen, dus was ik de ideale uitkomst. Dat vond ik helemaal niet erg, want Jason was echt een “cool dude” die zeer populair was bij de meisjes. Hij was de quarterback van het “Football team” en die doen het altijd goed. We hebben samen onwijs veel gelachen en ik heb er echt een broer bij voor de rest van mijn leven. Jill was echt de zorgzame moeder, die elke ochtend vroeg opstond om er voor te zorgen dat we op tijd op school kwamen. Met de auto natuurlijk. Jason was net 17, maar reed in zijn Pick-up elke dag naar school. Geweldig!

Op school is het overleven tussen heel veel jongens die allemaal vinden dat zij het helemaal zijn. Ik vond dat aan het begin wel wennen, omdat ik in Nederland eigenlijk, al zeg ik het zelf, de populaire jongen was. Maar hier viel ik niet echt op en was het vooral mijn accent dat menig meisje deed lachen. Gelukkig werd ik snel geaccepteerd en werd ik opgenomen in het basketbal team. Door mijn lengte kon ik hier goed in meekomen. Sport en eigenlijk alle activiteiten die op, met of door school worden ondernomen zijn in Amerika heel belangrijk. Het grappige van het spelen in een team voor school is, dat je echt wordt opgenomen in het enthousiasme van de school “spirit”, die is echt zo gaaf. Iedereen schreeuwt alsof je de Europa cup kan winnen. De cheerleaders staan bij elke break het publiek aan te jagen, je wil als speler gewoon echt alles geven. Soms is dat best zwaar, want omdat Amerika zo uitgestrekt is, moet je soms wel 2 uur rijden voordat je bij een andere school bent waar je dan tegen speelt. Dan heb je twee uur in een school bus gezeten en ben je dus best wel gaar.

Ik heb in dit jaar zoveel geleerd over eigenlijk van alles, dat ik met recht kan zeggen dat ik van tiener in een volwassen man ben gegroeid. Ik had dit echt niet willen missen. Bedankt Pa en Ma en ASSE Nederland natuurlijk.

Ron,

ASSE Nederland uitwisselingsstudent.